آغاز

به نام خداوند جان و خردکزین برتر اندیشه بر نگذرذخُداوندِ نام و خداوندِ جایخداوندِ روزی دهِ رهنماخداوندِ کیوان و گردان سپهرفروزندهٔ ماه و ناهید و مهرز نام و نشان و گُمان برترستنگارندهٔ برشده گوهرستبه بینندگان آفریننده رانبینی، مَرنجان دو بیننده رانه اندیشه یابد بدو راهکه او برتر از نام و جایگاهسخُن هر چه زین گوهران بگذردنیابد بدو راه جان و خردخرد گر سخن بر گزینده همیهمان را ستاید که بیند همیسُتودن نداند کس او را چو هستمیان بندگی را ببایدت بستخرد را و جان را همیسنجد اودر اندیشهٔ سخته کی گنجد اوبدین آلت رای و جان و زبانسُتود آفرینده را کی توانبه هستیش باید که خَستو شویز گفتار بیکار یکسو شویپرستنده باشی و جوینده راهبه ژرفی به فرمانش کردن نگاهتوانا بُوَد هر که دانا بُوَدز دانش دل پیر بُرنا بودازین پرده برتر سخن گاه نیستز هستی مر اندیشه را راه نیست